De crematieplechtigheid voor Thijs had een bijzonder karakter. Naast het gevoel van gemis was er ook ruimte voor lichtheid en warmte en voor het uiten van dankbaarheid. Wij wilden benadrukken dat het leven van Thijs weliswaar voor normale begrippen te kort was, maar dat hij er heeft uit gehaald wat er in zat. De zingeving van het leven van Thijs ligt dan ook in het feit dat hij veel voor anderen heeft betekend. Wij noemen dat de sociale relevantie van zijn leven voor zovele mensen. Er waren bijdragen van velerlei aard door mensen die dicht rondom Thijs hebben gestaan.
Een aantal van die bijdragen tijdens de crematie-plechtigheid vindt U hier onder.
Wij gaan er vanuit dat een overledene aanwezig is bij zo'n plechtigheid. Wij gaan er ook vanuit dat het -speciaal voor een gestorven kind- belangrijk is dat het kind ervaart dat het sterven mocht en dat het vrij is om zijn reis naar het hiernamaals tevreden en in blijdschap te beginnen. Makkelijk is dat niet voor de achterblijvers, maar voor het kind is het goed en het vergemakkelijkt ook het wederzijdse proces van los laten.
De woorden hieronder werden door de vader van Thijs uitgesproken tijdens de crematieplechtigheid van Thijs.
HET IDEALE LEVEN BESTAAT !
Een paar jaar geleden had ik de volgende heel bijzondere ervaring met Thijs:
Thijs moest onder narcose voor een operatie in het Radboud ziekenhuis. Als één van zijn ouders mocht ik hem begeleiden naar de anesthesie-ruimte waar hij zittend op mijn schoot het kapje op kreeg waarmee hij onder narcose ging. Door ervaring wijs geworden had men ontdekt dat kinderen in de buurt van een vertrouwd persoon veel rustiger in slaap gingen en ook veel rustiger uit de narcose ontwaakten. Het bijzondere was dat op het moment dat Thijs het bewustzijn verloor en slap werd ik heel even twee Thijsjes zag, één die op schoot zat en één Thijsje die als het ware losliet. Beter kan ik het niet zeggen. Vanaf dat moment voelde ik dat Thijs op een andere manier bij mij was, een gevoel dat hij veilig bij mij was. Ik verliet de ruimte en Thijs ging met mij mee. Tijdens de daarop volgende wandeling door de tuinen van het ziekenhuis vergezelde mij dat gevoel en daarmee ook Thijs. Pas op het moment dat Thijs wakker werd in de uitslaapruimte van het ziekenhuis verdween dat gevoel. En op het moment dat ik bij de uitslaapruimte aan kwam riep de zuster me al toe: “ Nou hij is net wakker geworden hoor! U bent precies op tijd”. Maar dat was oud nieuws voor mij.
Wat ik hier beschrijf is een ervaring die voor mij van onschatbare waarde is. Eigenlijk nam Thijs een soort tijdelijk afscheid van zijn fysieke, zieke lijfje, terwijl ik het zekere besef kreeg dat hij bij mij was, dat ik hem met mij meedroeg op mijn wandeling door de tuin. Vanaf dat moment wist ik honderd procent zeker dat Thijs er altijd zou zijn ook als hij op een dag dood zou zijn.
Gewoon afscheid nemen doet vaak pijn, en helemaal als je beseft dat je die persoon niet meer terug zal zien, niet meer zal kunnen horen en nooit meer kan aanraken.
Dat wat bij het sterven van een geliefd persoon vooral zoveel pijn doet is het besef van het onomkeerbare daarin. Er bestaat geloof ik geen ervaring met een groter en grootser realiteitsgehalte. Er is geen diepere, intensere ervaring van wat Waarheid is dan op het moment van sterven. Maar onomkeerbaar staat niet gelijk aan onbereikbaar. Die vergissing zullen wij als gezin niet maken.
Want iemand die sterft is wel degelijk bereikbaar en aanwezig.
In de 14 jaar dat wij Thijs hebben verzorgd en dat Thijs ons heeft verzorgd hebben wij vaak de twijfel gevoeld bij de vraag: Waar is dit nu goed voor? Wat is de zin van dit alles? Die twijfel is nu weg.
Hij heeft ons als gezin bijna 12 jaar gegeven om antwoord te vinden op die vraag. Hij heeft iedereen die hem van nabij heeft meegemaakt ontelbare cadeautjes geven waarin in potentie antwoorden op die vraag zitten.
Ik kreeg mijn grote cadeau al een paar jaar geleden tijdens zijn operatie in het Radboudziekenhuis. Een cadeau dat mij de kracht gaf en geeft om vol te houden, door te zetten en er wat moois van te maken.
Dus waar zit nou de zingeving?
De zingeving van Thijs’ leven zit nu in alle mensen die hij rond om zich heen wist te verzamelen, in de ervaringen met hem die nu herinneringen aan hem zijn geworden. Niet alleen in zijn dankbare lachjes en Thijsigheden, maar ook in het eten geven, poepluiers verschonen, en het wassen van dat al maar brozer wordende lijfje, in het opvangen van zijn toevallen. Het zit in de vele onderbroken nachten, in de ziekenhuisopnames, maar vooral in de al maar moeilijker wordende keuzes die gemaakt moesten worden.
Het antwoord op de vraag naar de zingeving van dit alles zit in de vraag zelf. Door ieder van ons keer op keer innerlijk met die vraag te confronteren heeft Thijs ons voeding voor ontwikkeling en groei gegeven.
........
Omwille van die groei en ontwikkeling sta ik nu ook hier om jullie dit alles te vertellen.
Ik moet nog iets afmaken voor Thijs.
Ten eerste sta ik hier om jullie te zeggen dat hij nog steeds bereikbaar is. Niet via internet en email en ingewikkelde inlogprocedures, maar via een systeem dat daar superieur aan is. Een systeem dat direct verbinding maakt, altijd werkt, nooit uitvalt en geen vertraging kent: namelijk via het hart. Thijs is altijd bereikbaar via het hart.
Het tweede is een verzoek.
Namens Thijs en namens Madeleine hebben wij een verzoek aan jullie waardoor zal blijken dat dit leven van Thijs goed en echt zinvol is geweest:
Wij willen graag dat een ieder koestert wat Thijs aan vragen en liefdegevoelens, aan intenties en daadkracht heeft opgeroepen. Wij willen graag dat iedereen die rijkdom gebruikt voor reflectie en als ontwikkelingspotentieel, als zaadkiemen waarmee je je eigen leven een nog veel zinvollere betekenis kan geven. Als dat lukt is Thijs’ leven een feest geweest.
.........
Thijs, nog lange tijd zullen we je missen, je lachjes, je pèp-pèpjes met het fluitje en alle Thijsigheden die zo ècht bij jou horen. Maar daar tegenover staan de rijkheid aan gevoelens van liefde die je ons hebt geschonken. En die zullen door Mij, door Madeleine, door Gwendolyn, door Daan, Opa en Oma en alle mensen die jou hebben mogen leren kennen omgezet worden in hartekracht waarmee wij het Goede doen. Daaruit zullen wij steeds kracht putten. Er is niets mooiers dan dat geschenk dat je voor ons achterlaat.
Dank je wel lieve Thijs.
.........
Thijs is niet alleen uit ons beiden, uit Madeleine en Winfried geboren.
Thijs is ook uit God geboren,
Thijs is ook in Christus gestorven,
En in de Geest herleeft en herleeft en herleeft hij.
Thijs vaart in zijn Viking-scheepje naar de wereld van de Sterren waarin hij nu langzaam aankomt en ontwaakt.
Dag lieve Thijs
Dag lieve Thijs
Dag lieve, lieve Thijs
Van Mamma, Pappa, Gwen en Daan
Dieren, 28 mei 2002